Düşlemenin Kitabı

Kitabın adından başlayayım: ‘Düşlemenin Kitabı’. ‘Düşlemek’le neyi anlatmak istiyor Tuba Ergene? ‘düş görme’yi mi, yoksa, ’düşlem’i mi [imgeleme, hayal kurma’]? Olabilir: Ama ben, Tuba’nın ‘düşleme’sini, metin bağlamında, ‘düş işlemek’ olarak okudum.

Neden böyle okudum,-söyleyeyim: Düşler, tıpkı bir bakış ve bir duyuş gibi ‘bir ince nakış’ta tamamlanır: ‘İnce bir nakış’ gibi işlenen düşlem[e]de…

Gerçekten de öyle: Tuba, bazan içli, bazan hüzünlü, bazan düşünceli ya da coşkulu, bütün metni baştan sonuna kadar, lirik bir dokumayla nakşettiği düş objelerini işliyor. Unutmayalım. Freud düşlerin inşasını iki süreçte tamamlar: Düş işlemi [dream work] ve düş yorumu [dream interpretation]. Tuba, düş işlemini objeleri [‘camdan bir plak’, bir mekân, kar ve mevsimler, çocuk vd.] başta Rilke’ninkiler olmak üzere şiirlerle yoğunlaştırıyor.  

Tuba metninin ‘deneme ile şiir arasında salın[dığı]’ kanısında. Bence bu, denemeyi ve şiiri aşan ve nerede konumlandırılması gerektiği konusunda çok farklı bir metin. Yaşamın bütün objelerini düşlere yüklemek!.. Her şeyi onlarla işlemek, şiiri ve denemeyi öteleyen düş işlemi, düşü objelerine bu kez yer yer Nietzsche’en bir felsefî duyarlıkla yer değiştirtiyor.

‘Gül Bahçesi’nde kutluyorum Tuba’yı...

Hilmi Yavuz